Gearchiveerd onder: persoonlijk
Even voor de onweersbui, en vlak erna.
Zondagmiddag samen met m’n vader en zusje een vlucht gemaakt in een klein sportvliegtuigje. De piloot steeg op en landde, m’n vader mocht langs Paleis Het Loo en over de Veluwe vliegen. Heb ‘m trouwens nog nooit zo zenuwachtig gezien. Op onderstaand filmpje is de start te zien. Let vooral op het ronkende geluid van de propellor op het moment dat we vaart maken en opstijgen…
Dat Nederlanders dikker worden is gevoeglijk bekend, maar staat hier nu echt wat ik denk dat er staat?
Weken geleden met Josja een stadswandeling in Utrecht gemaakt. Wat ik heel grappig vond, was dat er ook in de pre-industriële Domstad mensen waren die besloten uit de ratrace van het leven te stappen en hun huis nu eens niet net zo hoog als die van de buurman wilden bouwen…
In een tijd waarin ik weer flink kan twijfelen over m’n eigen interviewvaardigheden, is het zo fijn om te kijken naar Het Zijn van Ischa Meijer:
Gisteren een wandeling gemaakt door Sonsbeek en Zypendaal. In dat ene mooie weiland begon het plotseling te sneeuwen.
Gearchiveerd onder: persoonlijk
Zo heb je natuurlijk nog niks aan die L en die R op je sokken, Kristel…
Wegwerkzaamheden op de Sonsbeeksingel, dus extra goed opletten. Komt een mooie vrouw voorbijlopen, m’n hoofd draait naar rechts. Met een snoeiharde klap kom ik tegen een betonpaaltje tot stilstand. Duizelig kijk ik om me heen of niet al teveel mensen van dit gênante moment getuige waren. Toch ben ik niet de enige die dit gebeurt: Skik was het al eens eerder overkomen:
Gearchiveerd onder: persoonlijk
Tijdens het rondje persoonlijke hygiëne vanmorgen, kreeg ik zomaar gezelschap van een bijzonder heerschap.
Ik sta niet gauw met m’n mond vol tanden, maar vanmorgen moest ik echt even stofhappen. Wat wil het geval? Sinds een paar dagen ben ik druk aan het twitteren, een zeer leuk en dus verslavend, maar ook redelijk anoniem tijdverdrijf. Tenminste, dat laatste dacht ik.
Plaats van handeling: aan de kassa van het lokale filmhuis. Tijd van handeling: 11.00 hedenmorgen. Een bezoeker wil iets weten over een verwachte film en zegt en passant dat hij me vanmorgen nog heeft gezien op Twitter.
Een hardere aanvaring tussen virtual reality en de echte wereld heb ik nog niet eerder meegemaakt. Vanaf nu waan ik me nergens meer veilig. Ik capituleer. Mijn leven is openbaar.
