Gearchiveerd onder: Mooie gedachten, Mooie woorden | Tags: ars amandi, ars amatoria, leerdicht, liefde, ovidius
Lezen doet lezen, en zo kwam ik via Michel de Montaigne (nogmaals veel dank!) een paar weken geleden uit bij Ovidius, een Romeinse dichter die leefde rond het jaar nul. Eén van zijn beroemdste werken is de Ars amandi, een van de eerste en belangrijkste leerdichten over de kunst van de liefde. Het is een prachtig dichtwerk met veel verbluffende inzichten. En het toont ook nog eens aan dat mensen tweeduizend jaar geleden niet met wezenlijk andere dingen bezig waren dan tegenwoordig. Voor de lol nog even een paar mooie dichtregels:
* “Wat thuis je vader voor je moeder is, word ik voor jou.”
* Raadpleeg de dag – dat geldt voor purperwollen kleden en voor juwelen, maar geldt ook voor lijf en leden.
* Eens buigt een jonge stier gewillig voor de ploeg, eens leert het paard het teugeljuk te accepteren; ook een metalen ring slijt door gebruik steeds meer, en een ploegschaar breekt steeds weer op al de kluiten stuk. Wat is zo hard als steen? Wat is zo zacht als water? Toch holt zacht water harde stenen langzaam uit.
* Spreek ook beloften uit, want schaden kan dat niet; ieder kan rijk doen met wat hij belooft te geven.
* Als híj, als vrijer, niet het initiatief zou nemen zou zij vol overgave zelf die rol vervullen.
* Je hoeft echt niet verbaal te doen naar dichterswetten, gewoon beginnen, en je merkt wel wat je zegt.
* Want wie zichzelf kent – hij alleen zal wijs beminnen en alles wat vereist wordt doen naar eigen kracht.
* Dek elk tekort maar met de meest nabije deugd.
Gearchiveerd onder: Mooie gedachten
Ach ja, wie googelt zichzelf niet een paar keer per jaar om te zien hoe belangrijk-ie nou eigenlijk is? Zojuist maar weer eens gedaan. Kwam tot een niet onaardige score van 84 deze keer. Is wel eens meer geweest, maar toch. Voordat ik naast m’n schoenen ga lopen, toch maar even onderstaande cartoon van Jos Collignon opgezocht. Hij verscheen in de Volkskrant van 15 maart 2003.
Gearchiveerd onder: Het Leven, Mooie gedachten, Mooie woorden | Tags: amor, andrade, carlos, drummond, heddy, honigmann, natural, o
Vanmorgen een prachtige documentaire gezien: O Amor Natural van de mij zeer toegenegen Heddy Honigmann. Daarin laat ze Braziliaanse bejaarden gedichten voorlezen van de beroemde dichter Carlos Drummond de Andrade. Erotische gedichten welteverstaan. Om het daarna weer te hebben over het leven. Zoals Honigmann dat zo fantastisch kan.
Een van de gedichten trof me:
Hoe vaak niet sterven mensen in elkaar,
in het vochtig geborchte van de schede,
in die dood die zachter is dan slaap:
de pauze van de zinnen, nu verzadigd.
Vrede herstelt zich. De vrede der goden,
uitgestrekt in bed, gelijk in zweet
geklede beelden, dankbaar voor dat wat
de aardse liefde toevoegt aan een god.
Het volgende ving ik ooit op en vergat ik nooit meer:
Zingen is ontstaan toen mensen heel mooi gingen praten,
Dansen is ontstaan toen mensen heel mooi gingen lopen, en
Poëzie is ontstaan toen mensen heel mooi gingen denken.
Daarom, in het kader van het creëren van een betere wereld, hier regelmatig een gedicht. Te beginnen met het beroemdste gedicht over Nederland. Een man van de wereld heeft immers vooral een sterke thuisbasis.
Denkend aan Holland zie ik brede rivieren
traag door oneindig laagland gaan
rijen ondenkbaar ijle populieren
als hoge pluimen aan de einder staan
en in de geweldige ruimte verzonken
de boerderijen verspreid door het land
boomgroepen, dorpen, geknotte torens
kerken en olmen in een groots verband,
de lucht hangt er laag en de zon wordt er langzaam
in grijze veelkleurige dampen gesmoord,
en in alle gewesten wordt de stem van het water
met zijn eeuwige rampen gevreesd en gehoord.
Zo, en nu nog uit m’n hoofd leren…
